Je hond likt zich vaker dan normaal en tijdens het uitlaten lijkt iedere reu uit de buurt ineens opvallend veel interesse in haar te hebben. Thuis zie je ineens een paar rode vlekjes op de vloer. Grote kans dat je te maken hebt met loopsheid bij je hond. Misschien is het de eerste keer dat dit gebeurt en vraag je je af wat je nu precies moet doen. Hoe lang dit duurt, wanneer ze vruchtbaar is en welke veranderingen normaal zijn, lees je hieronder.

Loopsheid hoort, net als bij mensen, bij de natuurlijke voortplantingscyclus van een teefje. Het kan even puzzelen zijn om de beste manier te vinden om ermee om te gaan. Met een paar praktische aanpassingen hou je deze periode voor zowel jezelf als je hond zo prettig en veilig mogelijk.

Hoe herken je loopsheid bij een hond?

Wanneer een teefje geslachtsrijp is, vindt de eerste loopsheid plaats. De leeftijd waarop dit gebeurt verschilt behoorlijk per hond. Bij kleine honden kan dit al rond zes tot tien maanden zijn, terwijl grotere rassen vaak wat later voor het eerst loops worden. Daarna worden de meeste teven ongeveer twee keer per jaar loops. Bij sommige rassen, zoals de Basenji, is dit maar één keer per jaar, terwijl andere honden juist drie keer per jaar loops kunnen worden.

De meest herkenbare signalen van loopsheid bij een hond zijn:

Niet iedere hond laat alle kenmerken even duidelijk zien. Sommige teefjes houden zichzelf zo goed schoon dat je nauwelijks bloedverlies opmerkt. Let daarom ook op veranderingen in gedrag en op een zwelling van de vulva.

Hoe lang duurt de loopsheid van een hond?

Hoe lang duurt loopsheid bij een hond precies? In totaal gemiddeld drie weken. Het verschilt per hond en per cyclus hoelang het exact duurt. Hou vooral in gedachten dat het afnemen van het bloedverlies niet betekent dat je teefje niet meer vruchtbaar is. Juist wanneer de afscheiding lichter en wateriger wordt, is ze vaak bereid om te paren.

1.     Pro-oestrus: de voorbereiding

Loopsheid begint met het opzwellen van de vulva. Meestal ontstaat er vrij snel bloederige afscheiding. Je hond begint onrustig te worden en reuen kunnen al veel belangstelling in haar tonen, maar op dit moment is ze meestal nog niet bereid om te paren. Deze fase kan enkele dagen tot ongeveer twee weken duren. De eerste dag waarop je bloedverlies ziet, wordt als de eerste dag van de loopsheid beschouwt.

2.     Oestrus: de vruchtbare fase

Na de pro-oestrus komt de oestrus. In deze fase is een teef doorgaans bereid om te paren en vindt de eisprong plaats. De bloederige afscheiding wordt vaak minder en kan roze, lichtrood of wateriger worden.

Dit is de fase waarin het belangrijk is om extra voorzichtig te zijn als je een nestje wilt voorkomen. Een teef kan tijdens de oestrus drachtig worden en het moment van de eisprong verschilt per hond. Ook zonder dat honden tijdens een dekking ‘vast’ komen te zitten, kan een zwangerschap ontstaan.

3.     Diestrus: de periode na de loopdsheid

Na de vruchtbare fase neemt de belangstelling van reuen af en wordt je hond meestal weer minder ontvankelijk. De afscheiding neemt verder af en de vulva keert geleidelijk terug naar haar normale omvang. Deze fase duurt bij een niet-drachtige hond ongeveer twee maanden.

Loopsheid hond: een reu besnuffelt een loopse teef tijdens de wandeling

Wat kun je doen tijdens de loopsheid?

Een loopse hond hoeft meestal niet anders behandeld te worden dan normaal. Wel kan het helpen om haar dagelijkse routine tijdelijk iets aan te passen. Zo houd je de periode voor haar én voor jezelf zo prettig mogelijk.

Houd haar goed in de gaten tijdens het uitlaten. Laat je teefje tijdens de loopsheid liever niet loslopen op plekken waar ze reuen kan tegenkomen. Zelfs een normaal gehoorzame hond kan tijdens de loopsheid anders reageren. Bovendien kunnen reuen haar op afstand ruiken en naar haar toe komen.

Vermijd contact met reuen. Wil je geen nestje, houd je hond dan gedurende de hele loopsheid uit de buurt van reuen. Een ontmoeting kan snel tot een ongewenste dekking leiden. Ook wanneer het bloedverlies minder wordt, kan je hond nog vruchtbaar zijn.

Pas de wandelingen eventueel aan. Merk je dat je hond veel last heeft van de aandacht van reuen? Kies dan voor rustige wandelmomenten of plekken waar je minder andere honden tegenkomt. Dat kan haar helpen om minder onrustig of afgeleid te zijn.

Zorg thuis voor voldoende rust. Sommige teven zijn tijdens hun loopsheid wat onrustiger, emotioneler of juist extra aanhankelijk. Geef haar de ruimte om zich terug te trekken en probeer haar normale dagritme zoveel mogelijk aan te houden.

Overweeg een loopsheidbroekje voor thuis. Handig tegen bloedvlekken op de bank of het vloerkleed, al biedt het geen enkele bescherming tegen een dekking: daarvoor blijft afstand houden van reuen de enige oplossing. Verschoon het broekje regelmatig en geef je hond ook momenten waarop ze het niet draagt.

Welke veranderingen zijn normaal tijdens de loopsheid?

Tijdens de loopsheid kunnen zowel lichamelijke als gedragsveranderingen optreden. Je hond kan bijvoorbeeld vaker kleine plasjes doen, wat onrustiger zijn, meer aandacht vragen of juist wat afstandelijker reageren. Ook kan ze tijdens het wandelen sneller afgeleid zijn door andere honden. Wat er niet bij hoort, is het zogenaamde sleetje rijden. Wanneer je hond dit gaat doen is er meestal iets anders aan de hand.

Hoe sterk deze veranderingen zijn, verschilt per hond. Het ene teefje lijkt nauwelijks ergens last van te hebben, terwijl een ander duidelijk ander gedrag vertoont. Let daarom vooral op wat voor jouw hond normaal is. Een plotselinge of sterke verandering in gedrag, zeker in combinatie met lichamelijke klachten, kan een reden zijn om contact op te nemen met de dierenarts.

Klachten tijdens of na de loopsheid: wanneer is het niet normaal?

Bijwerkingen van loopsheid bij een hond horen niet bij een ziekte. De hormonale veranderingen kunnen wel tijdelijk invloed hebben op het gedrag en het lichaam van je hond. Ernstige klachten horen echter niet bij een normale loopsheid. Neem contact op met de dierenarts wanneer je hond duidelijk ziek of erg sloom is, niet wil eten, moet braken, opvallend veel drinkt of plast, koorts heeft of een afwijkende afscheiding krijgt.

Ook in de weken na de loopsheid is het belangrijk om alert te blijven. Een baarmoederontsteking (pyometra) kan namelijk enkele weken na de loopsheid ontstaan bij niet-gesteriliseerde teven. Mogelijke klachten zijn onder andere sloomheid, minder eetlust, veel drinken en plassen, braken en een pusachtige of bloederige afscheiding. Bij een gesloten baarmoederontsteking kan afscheiding ontbreken. Een baarmoederontsteking kan snel ernstig worden en vereist daarom snelle beoordeling door een dierenarts.

Kun je loopsheid bij je hond voorkomen?

Wil je voorkomen dat je hond steeds opnieuw loops wordt of wil je een ongewenste dracht voorkomen? Bespreek dan met je dierenarts of sterilisatie een geschikte keuze is voor jouw hond. Bij een sterilisatie worden de eierstokken verwijderd, waardoor de hormonale cyclus en daarmee de loopsheid stopt.

Een sterilisatie kan daarnaast het risico op bepaalde gezondheidsproblemen, zoals een baarmoederontsteking, verkleinen. Het juiste moment en de meest geschikte operatietechniek verschillen per hond. Leeftijd, ras, grootte en gezondheid spelen hierbij allemaal een rol. Daarom is het verstandig om de mogelijkheden samen met je dierenarts te bespreken.

Heeft jouw hond last van haar loopsheid?

Loopsheid bij een hond is een natuurlijk onderdeel van de cyclus van een teef, maar het kan soms lastig zijn om te bepalen wat normaal is voor jouw hond. Heb je vragen over haar loopsheid of wil je een ongewenste dracht voorkomen? Dan kan je dierenarts met je meedenken over de mogelijkheden. Wanneer je sterilisatie overweegt, lees je meer over de sterilisatie van je hond en wat je daarbij kunt verwachten.

Het ziet er soms bijna komisch uit: je hond die met zijn achterwerk over de grond schuift, alsof hij op een sleetje zit. Toch is sleetje rijden bij honden zelden iets om om te lachen. In de meeste gevallen probeert je hond je namelijk iets duidelijk te maken: er zit iets niet lekker. Misschien zie je het af en toe gebeuren en vraag je je af of het normaal is. Of misschien gebeurt het juist steeds vaker en begin je je zorgen te maken. In beide gevallen is het goed om te weten wat erachter kan zitten en wanneer het verstandig is om actie te ondernemen.

Wat probeert je hond je te vertellen?

Honden laten ongemak vaak zien via hun gedrag. Omdat ze niet kunnen aangeven waar ze last van hebben, zoeken ze manieren om zelf verlichting te krijgen. Sleetje rijden is daar een duidelijk voorbeeld van. Door met hun achterwerk over de grond te schuiven, proberen honden jeuk, druk of irritatie rond de anus te verminderen. Dat kan eenmalig gebeuren, bijvoorbeeld als er iets vastzit, maar wanneer het vaker voorkomt is het vrijwel altijd een signaal dat er iets speelt. Het is niet zomaar een vreemde gewoonte, maar een vorm van communicatie waar je als eigenaar beter even bij stil kunt staan.

De rol van de anaalklieren

In de praktijk zien we dat sleetje rijden meestal te maken heeft met de anaalklieren. Dit zijn twee kleine kliertjes die zich links en rechts van de anus bevinden. Ze produceren een sterk ruikende vloeistof die normaal gesproken vrijkomt tijdens het poepen. Bij gezonde ontlasting worden de anaalklieren als het ware vanzelf leeggedrukt. Maar als dit proces verstoord raakt, kunnen de kliertjes te vol raken. De inhoud wordt dan dikker of kan moeilijk naar buiten, wat zorgt voor een vervelend, drukkend gevoel. Je hond probeert die druk vervolgens te verlichten door over de grond te schuren. Als de anaalklieren langere tijd niet goed geleegd worden, kan er irritatie ontstaan en in sommige gevallen zelfs een ontsteking. Dat is niet alleen ongemakkelijk, maar kan ook pijnlijk worden.

Waardoor raken anaalklieren van streek?

Dat de anaalklieren niet goed legen, heeft vaak een onderliggende oorzaak. Een veelvoorkomende factor is de ontlasting. Wanneer die te zacht is, wordt er simpelweg niet genoeg druk opgebouwd om de kliertjes leeg te maken. Dit zien we bijvoorbeeld bij honden met gevoelige darmen of bij een verandering in voeding. Ook overgewicht kan een rol spelen, omdat de natuurlijke drukverdeling rondom de anus verandert. Daarnaast zijn sommige honden simpelweg gevoeliger voor anaalklierproblemen dan andere. Verder kunnen allergieën bijdragen aan irritatie in dit gebied. Honden met een voedselallergie of omgevingsallergie hebben vaak meer jeuk, ook rond de achterkant, wat het probleem kan versterken.

Andere oorzaken van sleetje rijden

Hoewel de anaalklieren vaak de boosdoener zijn, is het belangrijk om breder te kijken. Zo kunnen wormen, en met name lintwormen, jeuk rond de anus veroorzaken. In dat geval zie je soms ook kleine segmenten die lijken op rijstkorreltjes bij de ontlasting of rond de anus. Als je ook andere vreemde dingen opvallen, zoals bloed in de urine, neem dan gelijk contact op een dierenarts.

Er zijn ook onschuldigere oorzaken die kunnen zorgen voor hetzelfde gedrag. Soms gaat het om gewoon om een geïrriteerde huid of een kleine ontsteking. Bij een teefje kan ook de loopsheid ervoor zorgen dat ze zich vaker likt of over de grond schuift. Denk bijvoorbeeld aan een wondje, een insectenbeet of een reactie op verzorgingsproducten. Soms is de oorzaak gelukkig minder complex. Een restje ontlasting dat is blijven hangen kan al voldoende zijn om ongemak te veroorzaken. In zo’n geval verdwijnt het sleetje rijden vaak snel weer.

Wanneer is het verstandig om in te grijpen?

Een eenmalige keer sleetje rijden hoeft geen reden tot paniek te zijn. Het kan simpelweg een kortdurende irritatie zijn die vanzelf overgaat. Toch is het belangrijk om alert te blijven op het patroon. Als je merkt dat je hond vaker over de grond schuift, of als het gedrag gepaard gaat met veel likken of bijten aan de achterkant, is het verstandig om dit serieus te nemen. Ook een sterke geur, roodheid of zwelling rond de anus zijn signalen dat er mogelijk iets meer aan de hand is. In sommige gevallen kan een anaalklier zelfs ontstoken raken of een abces vormen. Dat kan pijnlijk zijn en vraagt om behandeling. Door er op tijd bij te zijn, voorkom je dat klachten verergeren.

hond last van anaalklieren

Wat kun je zelf doen?

Als hondenbaasje kun je zelf een belangrijke rol spelen in het vroeg signaleren van problemen. Zie je je hond sleetje rijden, dan kun je voorzichtig controleren of er zichtbaar vuil of ontlasting aanwezig is. Het schoonhouden van de vacht rond de anus kan soms al verlichting geven. Daarnaast is het goed om aandacht te besteden aan de ontlasting van je hond. Stevige, goed gevormde ontlasting helpt bij het natuurlijk legen van de anaalklieren. Voeding speelt hierin een belangrijke rol. Twijfel je of de huidige voeding geschikt is, dan is het verstandig om daar samen met een dierenarts naar te kijken. Het is minder verstandig om zelf te proberen de anaalklieren te legen. Dit lijkt misschien eenvoudig, maar als het niet op de juiste manier gebeurt, kan het juist irritatie of schade veroorzaken.

Onze aanpak is persoonlijk en zorgvuldig

Wanneer je met je hond bij ons komt vanwege sleetje rijden, kijken we altijd verder dan alleen het symptoom. Natuurlijk kunnen we de anaalklieren legen als dat nodig is, wat vaak direct verlichting geeft. Maar we vinden het minstens zo belangrijk om te begrijpen waarom het probleem is ontstaan. We nemen de tijd om te kijken naar factoren zoals voeding, ontlasting, eventuele allergieën en de algehele gezondheid van je hond. Op basis daarvan geven we een advies dat past bij jouw hond en situatie. Juist die persoonlijke benadering helpt om terugkerende klachten te verminderen of zelfs te voorkomen.

Wanneer je hond weer comfortabel in zijn vel zit

Sleetje rijden is een duidelijk signaal dat je hond zich niet helemaal prettig voelt. Door goed op dit soort signalen te letten, kun je veel ongemak voorkomen en sneller ingrijpen wanneer dat nodig is. Blijf je twijfelen of zie je het gedrag regelmatig terugkomen? Dan is het altijd verstandig om even mee te laten kijken. Samen zorgen we ervoor dat jouw hond zich weer comfortabel voelt. Zodat jouw trouwe vriend weer lekker kan zitten.

De laatste weken zien we veel honden met vlooien. Op zich is de periode waarin zich dat voordoet niet bijzonder. Wat wel bijzonder is dat we veel honden met vlooien tegenkomen. Meer dan eerdere jaren. Misschien heeft dat te maken met het natte voorjaar en het warme weer. Hoe dan ook, op jouw hond hoeven die kriebelbeesten niet te zitten. Je kunt je hond preventief behandelen tegen vlooien. Maar wat is het beste middel tegen vlooien en teken bij honden? We hebben naast spot-ons (de pipetten) ook tabletten. Vanaf nu is daar een injectie voor de hond bijgekomen. Met die injectie is je hond één jaar lang beschermd tegen vlooien en teken.

Waarom een injectie tegen vlooien en teken voor je hond?

Maak online een afspraak voor deze injectie

Kosten van een jaarlijkse injectie tegen vlooien en teken voor een hond

De kosten voor de injectie zijn vergelijkbaar met die van een jaarrond behandeling tegen vlooien en teken. Gebruik je nu elke 3 maanden een pipet of tablet tegen vlooien en teken, dan zijn de kosten bijna hetzelfde. We kunnen je op de praktijk de exacte kosten laten weten.

Een injectie is het beste middel tegen vlooien en teken bij honden

Zo voorkom je vlooien en teken bij honden

Niemand wil dat zijn hond vlooien of teken op zich krijgt. We leggen je hieronder in drie stappen uit wat je kunt doen als je teken of vlooien opmerkt bij jouw hond:

Stap 1: controleren

Voorkomen dat je hond (of kat) vlooien en teken krijgt is niet altijd even makkelijk. Het begint met regelmatig controleren van je huisdier. Zie je een teek, dan verwijder je die met een (teken)pincet. Gebruik geen alcohol! Om te controleren op vlooien kun je een vlooienkam gebruiken. Een vlooienplaag uit zich doordat je levende vlooien op de kam ziet lopen of je vindt vlooienpoep. In die poep zitten bloedresten. Ze zien eruit als donkerbruine korrels, meest lijkend op tuinaarde. Als je de korrels op een tissue nat maakt, wordt het papier roodbruin. Sommige honden en katten hebben een vlooienallergie, lees er hier meer over.

Stap 2: behandelen

Met een goede vlooienbehandeling kun je een actief vlooiencircus een halt toeroepen. Gebruik een druppel/spot-on, tablet of injectie (hond) om een besmetting te behandelen. Ook moet je je huis schoonmaken om vlooieneitjes en vlooienlarven te verwijderen. Daarvoor kun je het beste de mand en kussen waar je dier op ligt goed wassen. Stofzuig meubels, zoals de bank en andere ligplekken. Indien nodig, kun je ook je huis behandelen. Het beste is om daarvoor minder schadelijke siliconen sprays te gebruiken.

Stap 3: voorkomen

Je kunt je huisdier ook al preventief behandelen tegen vlooien en teken. Daarbij gebruik je net zo goed een druppel/spot-on, tablet of injectie (hond). Houd daarbij rekening met het milieu. Een druppel/spot-on kan utiwassen tijdens het zwemmen of wassen. Die gebruik je dus liever niet bij een hond die graag zwemt. Gebruik ook geen druppels/spot-on bij dieren die binnenkort gewassen worden en/of naar de trimmer gaan. Voor die dieren is een tablet of injectie beter. Bij gebruik van een tablet gaat een groot deel van de werkzame stof verloren met de ontlasting. Het is dus nodig om de ontlasting van je hond op te ruimen en bij het restafval weg te gooien. Bij de injectie komt er veel minder werkzame stof in de ontlasting. Toch is het advies om de ontlasting bij het restafval weg te gooien.

Heeft je hond last van oormijt? Lees hier wat je hier tegen kan doen. Lees verder ook onze blog over wat het betekent als je hond bloed plast!

zie ook www.maandvandeparasiet.nl

Tijdens een gewone wandeling merk je ineens dat de urine van je hond roodachtig is. Je hond plast bloed. Zo’n moment is best schrikken. Als dierenarts en hondenliefhebber begrijp ik hoe het voelt om dat te zien. Bloed in de urine van je hond is altijd iets om serieus te nemen en vraagt vaak om snelle actie. In deze blog leggen we uit waarom een hond eventueel bloed plast en of het gevaarlijk is.

Is bloed in de urine gevaarlijk?

Het is goed om te beseffen dat bloed in de urine altijd een signaal is dat er iets mis is. Dit kan variëren van relatief onschuldig tot een ernstige medische noodsituatie. Neem direct contact op met de dierenarts als je hond moeite heeft met plassen, duidelijke pijn lijkt te hebben, flauwvalt, niet eet of drinkt, of andere ernstige klachten vertoont.

Zelfs als je trouwe viervoeter verder normaal lijkt te functioneren, is bloed in de urine van je hond geen symptoom om te negeren. Het kan wijzen op een infectie, steen, nierprobleem of andere aandoening die zonder behandeling erger wordt.

Waarom plast een hond bloed?

Bloed in de urine, ook wel hematurie genoemd, kan verschillende oorzaken hebben. Soms is het relatief onschuldig, in andere gevallen kan het wijzen op een ernstiger probleem.

Om te achterhalen waarom je hond bloed plast, doet de dierenarts meestal een urineonderzoek en lichamelijk onderzoek, soms aangevuld met bloedonderzoek. Zo kan worden gekeken naar infecties, nier- of blaasproblemen. Vaak wordt ook een echografie of röntgenfoto gemaakt om stenen, tumoren of andere afwijkingen in beeld te brengen. Zo krijgt de dierenarts een compleet beeld en kan de juiste behandeling snel gestart worden.

Jack Russel

Je hond plast bloed: wat kun je doen?

Geef nooit medicijnen zonder overleg met een dierenarts. Veel menselijke medicijnen of huismiddeltjes kunnen schadelijk zijn voor honden. Wat je wel kunt doen is zorgen dat je hond voldoende drinkt. Observeer het gedrag van je harige vriendje en noteer hoe vaak en hoeveel bloed je ziet. Breng, indien mogelijk, een vers urinemonster mee naar de dierenarts. Zo kunnen we zo snel mogelijk een juiste diagnose stellen.

De behandeling hangt af van de oorzaak van het bloed. Een urineweginfectie wordt meestal behandeld met antibiotica. Soms wordt bloed in de urine veroorzaakt door een blaassteentje. Na een korte ingreep en een aangepast dieet zijn de meeste honden met blaasgruis al snel weer pijnvrij. Prostaatproblemen, tumoren en andere aandoeningen krijgen gerichte behandelingen zoals ontstekingsremmers of operaties.

Symptomen van een blaasontsteking

Blaasontsteking is een veelvoorkomende reden dat een hond bloed plast. Met een korte antibioticakuur zijn honden die hier last van hebben meestal binnen een week weer helemaal de oude. Let op de volgende tekenen:

Wanneer iets kleins een groter probleem kan zijn

Als je merkt dat de urine van je hond roodachtig is en hij daarnaast vaker korte plasjes doet zonder veel te produceren, kan dat een teken zijn dat er iets niet goed is. Soms gaat het om een blaasontsteking, iets relatief kleins dat goed te behandelen is, maar het kan ook een ernstiger probleem aanwijzen. Als hondenbezitter weet je hoe snel je je zorgen maakt als je trouwe vriend niet helemaal zichzelf is en dat gevoel klopt bijna altijd. Bekijk ook eens onze blog over sleetje rijden bij een hond.

Wacht niet af, maar handel direct

Bloed in de urine is altijd een reden om alert te zijn. Als je hond dit vertoont, neem dan zo snel mogelijk contact op met de dierenarts. Neem een urinemonster mee als dat lukt en let goed op het gedrag van je hond. Het kan eng zijn om zo’n verandering te zien en het voelt vaak alsof iets ergs aan de hand is, maar juist door snel te handelen kun je veel ellende voorkomen. Bloedplassen gaat zelden vanzelf over en wijst vaak op een onderliggende oorzaak die behandeling nodig heeft. Door op tijd in te grijpen toon je liefde voor je hond en help je hem weer snel comfortabel en gezond te zijn.

Eindhoven is op zondag 15 december 2019 het toneel van het leukste en gekste Kerstfeest van de wereld. Tijdens het Kerstdiner voor Honden mag jouw viervoeter plaats nemen aan tafel. Genieten van een heus 2-gangen diner. Met mes en vork eten is hier niet verplicht. Smakelijk eten!

Het Kerstdiner voor Honden vindt dit jaar plaats op het terras van de ijsbaan. De ijsbaan wordt voor de gelegenheid opgebouwd op de Markt in het Eindhovense stadscentrum. Ook dit jaar worden wij ondersteund door Hill’s diervoeding.

Een verslag staat op indebuurt.nl, studio040 en in het Jeugdjournaal.

Het Jeugdjournaal maakte dit verslag.

Bekijk de video op Indebuurt.nl

Als hekkensluiter gaf ook Studio040 een verslag van het Kerstdiner.