Je hond is loops, wat nu?

Je hond likt zich vaker dan normaal en tijdens het uitlaten lijkt iedere reu uit de buurt ineens opvallend veel interesse in haar te hebben. Thuis zie je ineens een paar rode vlekjes op de vloer. Grote kans dat je te maken hebt met loopsheid bij je hond. Misschien is het de eerste keer dat dit gebeurt en vraag je je af wat je nu precies moet doen. Hoe lang dit duurt, wanneer ze vruchtbaar is en welke veranderingen normaal zijn, lees je hieronder.

Loopsheid hoort, net als bij mensen, bij de natuurlijke voortplantingscyclus van een teefje. Het kan even puzzelen zijn om de beste manier te vinden om ermee om te gaan. Met een paar praktische aanpassingen hou je deze periode voor zowel jezelf als je hond zo prettig en veilig mogelijk.

Hoe herken je loopsheid bij een hond?

Wanneer een teefje geslachtsrijp is, vindt de eerste loopsheid plaats. De leeftijd waarop dit gebeurt verschilt behoorlijk per hond. Bij kleine honden kan dit al rond zes tot tien maanden zijn, terwijl grotere rassen vaak wat later voor het eerst loops worden. Daarna worden de meeste teven ongeveer twee keer per jaar loops. Bij sommige rassen, zoals de Basenji, is dit maar één keer per jaar, terwijl andere honden juist drie keer per jaar loops kunnen worden.

De meest herkenbare signalen van loopsheid bij een hond zijn:

• een opgezwollen vulva
• bloederige afscheiding
• vaker kleine plasjes doen
• meer onrust of afleiding
• ander gedrag, zoals humeurigheid of juist extra aanhankelijkheid
• veel belangstelling van reuen tijdens het wandelen

Niet iedere hond laat alle kenmerken even duidelijk zien. Sommige teefjes houden zichzelf zo goed schoon dat je nauwelijks bloedverlies opmerkt. Let daarom ook op veranderingen in gedrag en op een zwelling van de vulva.

Hoe lang duurt de loopsheid van een hond?

Hoe lang duurt loopsheid bij een hond precies? In totaal gemiddeld drie weken. Het verschilt per hond en per cyclus hoelang het exact duurt. Hou vooral in gedachten dat het afnemen van het bloedverlies niet betekent dat je teefje niet meer vruchtbaar is. Juist wanneer de afscheiding lichter en wateriger wordt, is ze vaak bereid om te paren.

1.     Pro-oestrus: de voorbereiding

Loopsheid begint met het opzwellen van de vulva. Meestal ontstaat er vrij snel bloederige afscheiding. Je hond begint onrustig te worden en reuen kunnen al veel belangstelling in haar tonen, maar op dit moment is ze meestal nog niet bereid om te paren. Deze fase kan enkele dagen tot ongeveer twee weken duren. De eerste dag waarop je bloedverlies ziet, wordt als de eerste dag van de loopsheid beschouwt.

2.     Oestrus: de vruchtbare fase

Na de pro-oestrus komt de oestrus. In deze fase is een teef doorgaans bereid om te paren en vindt de eisprong plaats. De bloederige afscheiding wordt vaak minder en kan roze, lichtrood of wateriger worden.

Dit is de fase waarin het belangrijk is om extra voorzichtig te zijn als je een nestje wilt voorkomen. Een teef kan tijdens de oestrus drachtig worden en het moment van de eisprong verschilt per hond. Ook zonder dat honden tijdens een dekking ‘vast’ komen te zitten, kan een zwangerschap ontstaan.

3.     Diestrus: de periode na de loopdsheid

Na de vruchtbare fase neemt de belangstelling van reuen af en wordt je hond meestal weer minder ontvankelijk. De afscheiding neemt verder af en de vulva keert geleidelijk terug naar haar normale omvang. Deze fase duurt bij een niet-drachtige hond ongeveer twee maanden.

Wat kun je doen tijdens de loopsheid?

Een loopse hond hoeft meestal niet anders behandeld te worden dan normaal. Wel kan het helpen om haar dagelijkse routine tijdelijk iets aan te passen. Zo houd je de periode voor haar én voor jezelf zo prettig mogelijk.

Houd haar goed in de gaten tijdens het uitlaten. Laat je teefje tijdens de loopsheid liever niet loslopen op plekken waar ze reuen kan tegenkomen. Zelfs een normaal gehoorzame hond kan tijdens de loopsheid anders reageren. Bovendien kunnen reuen haar op afstand ruiken en naar haar toe komen.

Vermijd contact met reuen. Wil je geen nestje, houd je hond dan gedurende de hele loopsheid uit de buurt van reuen. Een ontmoeting kan snel tot een ongewenste dekking leiden. Ook wanneer het bloedverlies minder wordt, kan je hond nog vruchtbaar zijn.

Pas de wandelingen eventueel aan. Merk je dat je hond veel last heeft van de aandacht van reuen? Kies dan voor rustige wandelmomenten of plekken waar je minder andere honden tegenkomt. Dat kan haar helpen om minder onrustig of afgeleid te zijn.

Zorg thuis voor voldoende rust. Sommige teven zijn tijdens hun loopsheid wat onrustiger, emotioneler of juist extra aanhankelijk. Geef haar de ruimte om zich terug te trekken en probeer haar normale dagritme zoveel mogelijk aan te houden.

Overweeg een loopsheidbroekje voor thuis. Handig tegen bloedvlekken op de bank of het vloerkleed, al biedt het geen enkele bescherming tegen een dekking: daarvoor blijft afstand houden van reuen de enige oplossing. Verschoon het broekje regelmatig en geef je hond ook momenten waarop ze het niet draagt.

Welke veranderingen zijn normaal tijdens de loopsheid?

Tijdens de loopsheid kunnen zowel lichamelijke als gedragsveranderingen optreden. Je hond kan bijvoorbeeld vaker kleine plasjes doen, wat onrustiger zijn, meer aandacht vragen of juist wat afstandelijker reageren. Ook kan ze tijdens het wandelen sneller afgeleid zijn door andere honden. Wat er niet bij hoort, is het zogenaamde sleetje rijden. Wanneer je hond dit gaat doen is er meestal iets anders aan de hand.

Hoe sterk deze veranderingen zijn, verschilt per hond. Het ene teefje lijkt nauwelijks ergens last van te hebben, terwijl een ander duidelijk ander gedrag vertoont. Let daarom vooral op wat voor jouw hond normaal is. Een plotselinge of sterke verandering in gedrag, zeker in combinatie met lichamelijke klachten, kan een reden zijn om contact op te nemen met de dierenarts.

Klachten tijdens of na de loopsheid: wanneer is het niet normaal?

Bijwerkingen van loopsheid bij een hond horen niet bij een ziekte. De hormonale veranderingen kunnen wel tijdelijk invloed hebben op het gedrag en het lichaam van je hond. Ernstige klachten horen echter niet bij een normale loopsheid. Neem contact op met de dierenarts wanneer je hond duidelijk ziek of erg sloom is, niet wil eten, moet braken, opvallend veel drinkt of plast, koorts heeft of een afwijkende afscheiding krijgt.

Ook in de weken na de loopsheid is het belangrijk om alert te blijven. Een baarmoederontsteking (pyometra) kan namelijk enkele weken na de loopsheid ontstaan bij niet-gesteriliseerde teven. Mogelijke klachten zijn onder andere sloomheid, minder eetlust, veel drinken en plassen, braken en een pusachtige of bloederige afscheiding. Bij een gesloten baarmoederontsteking kan afscheiding ontbreken. Een baarmoederontsteking kan snel ernstig worden en vereist daarom snelle beoordeling door een dierenarts.

Kun je loopsheid bij je hond voorkomen?

Wil je voorkomen dat je hond steeds opnieuw loops wordt of wil je een ongewenste dracht voorkomen? Bespreek dan met je dierenarts of sterilisatie een geschikte keuze is voor jouw hond. Bij een sterilisatie worden de eierstokken verwijderd, waardoor de hormonale cyclus en daarmee de loopsheid stopt.

Een sterilisatie kan daarnaast het risico op bepaalde gezondheidsproblemen, zoals een baarmoederontsteking, verkleinen. Het juiste moment en de meest geschikte operatietechniek verschillen per hond. Leeftijd, ras, grootte en gezondheid spelen hierbij allemaal een rol. Daarom is het verstandig om de mogelijkheden samen met je dierenarts te bespreken.

Heeft jouw hond last van haar loopsheid?

Loopsheid bij een hond is een natuurlijk onderdeel van de cyclus van een teef, maar het kan soms lastig zijn om te bepalen wat normaal is voor jouw hond. Heb je vragen over haar loopsheid of wil je een ongewenste dracht voorkomen? Dan kan je dierenarts met je meedenken over de mogelijkheden. Wanneer je sterilisatie overweegt, lees je meer over de sterilisatie van je hond en wat je daarbij kunt verwachten.